பொறியோடு ஆன்மா

 கார்த்திக் ஒரு தனிமையான கிராமத்தில் வாழ்ந்தான். அவன் குடும்பம் நல்ல வழியில் வாழ்ந்தாலும், அவன் மனதில் எதோ ஒரு வெறியுணர்வு இருந்தது. அவன் தாய், தந்தை மற்றும் மற்ற உறவுகள் அனைத்தையும் கொண்டாடினாலும், அவன் கடவுளை பற்றி யாரிடமும் பேசவில்லை. அவன் வாழ்க்கையின் பொருள் குறித்த தத்துவங்களை நம்பினான். அவன் கடவுள் வழியில் செல்வதை தவிர்த்து, தனிமையாகவும் மற்றவர்களைப் பற்றி சிந்தித்துப் பல கருத்துகளை உருவாக்கினான்.

ஒரு நாள், அவன் ஊர் தெருவில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, அவன் பழைய நண்பர் விஜய் அவனை சந்தித்தான். விஜயின் முகத்தில் அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சி தென்பட்டன. விஜய் கார்த்திக்கிடம் அன்புடன், "நண்பா, கடவுளின் திருவடிகளை நீங்கள் ஏன் வணங்கவில்லை? இத்தனை பெரும் உலகத்தில், அந்த வழி மட்டும் தான் நம்மை உண்மையாக நடத்துகிறது."

ஆனால் கார்த்திக் அவனுக்கு பதிலளித்தான், "நான் என்னுடைய அறிவினால் வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்கிறேன். கடவுளுக்கு நேர்ந்தவர்களே வாழ்ந்து, எதையும் முழுமையாக பெற முடியும். ஆனால் என்னுடைய புலன்கள், என் அறிவு, அவற்றையே நான் நம்புகிறேன்."

விஜய் அவனை பூரணமாக புரிந்துகொண்டான், ஆனால் அவன் கூறிய சில வார்த்தைகள் கார்த்திக்கின் மனதை ஆழமாகத் தொடத்தன. "எண்ணும் நல்ல குணங்களுக்கு எல்லாம் இருப்பிடமான கடவுளின் திருவடிகளை வணங்காத தலைகள், புலன்கள் இல்லாத பொறிகள்போல, இருந்தும் பயன் இல்லாதவையே."

கார்த்திக் அந்த வார்த்தைகளை மனதில் மிகுந்த கவனத்துடன் எடுத்துக் கொண்டான். "பொறிகளும், புலனும் இருக்கும் போது, அவை எப்போதும் பயன் தர வேண்டும், இல்லாவிட்டால் அவை ஒருவித அசம்பாவிதமாக இருப்பதிலேயே பெரும்பாடு." என்ற உண்மை அவனுக்கு வெளிப்பட்டது.

அந்த நாளிலிருந்து, கார்த்திக் கடவுளின் திருவடிகளை நம்பி, அதன் வழியில் முன்னேற துவங்கினான். அவன் சிந்தனை புதியதாக மாறியது, மன அமைதியையும், ஆன்மிகத்தில் அடையாளம் பெற்ற உண்மையை அவன் அனுபவித்தான்.

"நல்ல குணங்களை உணர்ந்து, அவற்றை கடவுளின் வழியில் வழி நடத்துதல் தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான பயன்," என்ற உண்மை அவனின் மனதிலும் நிலைத்தது.