கல்விக்குப் பயன்!

செண்பகபுரம் என்ற சிறிய கிராமத்தில், மணிகண்டன் என்ற இளைஞன் வசித்தான். சிறு வயதிலிருந்தே படிப்பில் சிறந்து விளங்கியவன். பள்ளியில் முதல் இடம், கல்லூரியில் சாதனை—அவன் கல்வி பயணம் அனைவரையும் கவர்ந்தது.

படிப்பு முடிந்தவுடன், நல்ல வேலை கிடைத்தது. ஆனால், அவன் வேலைக்கு செல்லவில்லை. கிராமத்திலேயே இருக்க விரும்பினான்.

"நான் பட்டதாரி! கிராமத்து வேலைகளில் நான் ஈடுபடவேண்டுமா?" என்று எண்ணினான்.

அந்த கிராமத்தில் விவசாயம் முக்கிய தொழில். ஆனால், மணிகண்டன் விவசாயத்தைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை. அவன் தினமும் நூல்கள் வாசித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

ஒருநாள், கிராமத்தில் பெரும் வறட்சி ஏற்பட்டது. பாசனத்துக்கு தண்ணீர் இல்லை. விவசாயிகள் கவலைக்குள்ளாகினர். அனைவரும் ஒன்றாக இணைந்து, அணைக்கட்டு உருவாக்கி, பாசனத்தை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றனர். ஆனால், மணிகண்டன் உதவ முன்வரவில்லை.

"இது எனக்குப் பொருத்தமில்லை. புத்தகங்கள் படிப்பதே முக்கியம்," என்று கூறினான்.

தலைவர் கேட்டார், "மணிகண்டா! நீ படித்தவன். ஆனால், அந்த அறிவு எங்களுக்கு உதவுமா?"

அப்போது கிராமத்து மூதாட்டி ஒருவர் கூறினாள்:
"கல்வி பெற்றும் மற்றவர்களுக்கு உதவவில்லை என்றால், அந்த அறிவுக்கு என்ன மதிப்பு?"

மணிகண்டன் அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அவனுடைய கல்வி கிராமத்திற்குப் பயனாக இல்லையெனில், அது ஏன்?

அன்று இரவோடு இரவு அவன் யோசித்தான். மறுநாள், சூரியன் உதித்தவுடன், அவன் கிராமத்தினர் மத்தியே சென்றான்.

"நான் என் அறிவை உங்களுக்கு உதவிக்காக பயன்படுத்தப் போகிறேன். அணைக்கட்டு சரியாக செயல்பட கணக்கீடுகள் செய்யலாம். புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றி கண்டுபிடிக்கலாம். விவசாயத்திற்காக வெவ்வேறு முறைகள் முயற்சிக்கலாம்!"

மணிகண்டன் தன்னுடைய அறிவை கிராம வளர்ச்சிக்காக பயன்படுத்தத் தொடங்கினான். அவன் வாசித்த புத்தகங்களில் உள்ள அறிவை செயல்படுத்தினான்.

அவனுடைய பணி காரணமாக, கிராமம் சிறப்பாக வளர்ந்தது. அனைவரும் மகிழ்ந்தார்கள். "இப்போதுதான் உன் கல்விக்குப் பயன்!" என்றார்கள்.

மணிகண்டன் உணர்ந்தான்—அறிவு மட்டும் போதாது; அது பிறருக்குப் பயனாக இருக்க வேண்டும்!