அன்பின் வெளிச்சம்

 கதிரவன் மறைந்து, இரவு நகர்ந்து கொண்டிருந்த நேரம். தெருவிளக்குகள் சில மட்டும் ஒளிர்ந்தன. மழை பெய்து நின்றாலும், காற்றின் சில்லும் வழிகளில் இருந்த ஈரப்பதமும் தொடர்ந்திருந்தது.

கணேஷ் வேலை முடித்து வழக்கம்போல் வீட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். வழியில் மிதமான இருட்டு. அப்போது அவன், ஒரு மூதாட்டி தடுமாறி நடந்து கொண்டிருப்பதை கவனித்தான். அவள் முழுவதுமாக நனைந்து, நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். கால்கள் உறைய, அவள் ஒவ்வொரு அடியும் வலியோடு எடுத்து வைக்கிறாள்.

அவன் விரைவாக அவளிடம் சென்றான். "பாட்டி, எங்கே போகணும்?" என்று மென்மையாக கேட்டான்.

"குடிசைக்குப் போகணும் பா… பாதை தெரியல. காலை நனைஞ்சு, நடக்க முடியல…" என்றாள் அவள் கண்களில் துன்பம் நிரம்பி.

கணேஷ் உடனே தனது குடையை அவளுக்குக் கொடுத்தான். "இதையாவது பிடிச்சுக்கோங்க, நான் உங்களை வீட்டுக்கே சேர்த்துடறேன்."

மூதாட்டி தயங்கினாள், ஆனால் அவன் உதவியை ஏற்றுக்கொண்டாள். கணேஷ் மெதுவாக அவளுடன் நடந்தான். வழியில் அவளது கண்கள் கலங்கி, "யாராவது உதவி செய்யுவாங்கனு நினைக்கல. நீ நல்லவன் பா," என்றாள்.

அவள் வீட்டை அடைந்ததும், "உன் வாழ்க்கையில் எல்லாமே நல்லதா நடக்கும்!" என்று ஆசீர்வதித்தாள்.

அன்றுமுதல், கணேஷ் உதவியை ஒரு பழக்கமாக மாற்றிக்கொண்டான். அவன் தெருவில் ஏதேனும் ஒரு பயங்கரமான விஷயத்தை காணும்போது உடனே உதவி செய்யத் தொடங்கினான். ஒருநாள், அவன் ஒரு முதியவரை பஸ் நிறுத்தத்தில் தனியாக உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவரிடம் சென்று பேச, அவர்கள் பஸ் வசதி இல்லாமல் வீட்டிற்குச் செல்ல முடியாமல் இருந்ததை அறிந்தான். கணேஷ் உடனே அவரை ஆட்டோவில் ஏற்றி, அவரின் வீட்டை அடைய உதவினான்.

அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு தன்னம்பிக்கை ஏற்பட்டது. "நல்லதைச் செய்வதில் எந்தக் காலத்திலும் தயங்கக்கூடாது. பிறர் மனதில் நிம்மதியை விதைக்கவேண்டும்."

அன்று இரவு, கணேஷ் மனநிறைவுடன் உறங்கினான் – ஏனெனில் ஒருவரின் நிம்மதிக்கான காரணம் அவனாக இருந்தான்.